Welkom bij Sassport Boezinge

K. Sassport Boezinge


Laatste aanpassing : 19/11/2017


Geschiedenis

Deze pagina kwam tot stand dankzij de bereidwillige medewerking van Georges Smagghe die ons de teksten en foto's uit de oude doos bezorgde, afkomstig uit het archief van 'De Boezingenaar'.
Hartelijk dank, Georges.


Proloog...

Al lang voor we momenteel kunnen kijken op het voetbalveld aan de boorden van de Ieperlee, eens de economische slagader van Ieper, werd het populaire voetbal in Boezinge beoefend.
Eigenlijk stond de wieg van het Boezings voetbal in Pilkem met den Eendracht Boezinge of Eendracht Pilkem.

Het waren een handvol amateurs die graag tegen een lederen bal stampten op een geïmproviseerd speelveld, zonder kantine, zonder kleedkamers, zonder tribune.
De plaats waar zij het leder lieten rollen : de weide van Tommelin op Pilkem. Michel Donche en Jules Bruynsteen vervaardigden de doelen en Maurits Clarys (1897-1976) zorgde voor het ijzer...

Spelers waren de gebroeders Gilbert en Michel Donche, Robert Volcke, Adolf De Grande, Vancoillie en de gebroeders Bollaert. Zij speelden als aangeslotenen bij de KBVB o.a. tegen Poelkapelle.
Later verhuisde het speelveld achter het café De Vuurlinie, om uiteindelijk te belanden in de weide van Gerard Coulier (1911-1984), die toen ook al meer dan één poot in het Boezings voetbal had.

 

Geboren op 8 februari 1952...

Maar den Eendracht ging op de fles - ook toen al hadden de clubs het moeilijk om voldoende geld in het laatje te krijgen - en met het heengaan van den Eendracht kwam op 8 februari 1952 de geboorte van een nieuwe club : Sassport Boezinge met stamnummer 5544 bij de KBVB.

Het eerste bestuur...

Wie maakte deel uit van het eerste bestuur van Sassport, een club die tot op heden slechts 3 voorzitters kende : Maurice Ameel (1910-1990), Daniel Decoene (1927-1998), Pierre Vanden Branden, de eerste voorzitter, André Vandamme, burgemeester Thibault de Boesinghe (1890-1982) , proost onderpastoor Jozef Renty, André Thieuw (1917-1979),Henri Laurens (1912-1976), Cyriel (1899-1985) en Albert Debel (de eerste secretaris) en Maurice Pick.

Iemand die toen al op en rond het voetbalveld hing en klusjes opknapte, was Lucien Robyn. Hij maakte toen nog geen deel uit van het bestuur, maar was eigenlijk de materiaalmeester. Vijftig jaar later, wonende aan de poort van het huidig sportcomplex, gaat hij nog steeds kijken en staat de huidige klusjesmannen met raad bij... Hij is de geschikte man om wat te vertellen over de pré-historie van Sassport en de evolutie naar een ploeg die vlot meespeelt in eerste provinciale.

"Eigenlijk hebben we met Sassport nog maar drie voorzitters gekend : Pierre Vanden Branden, de eerste voorzitter en schielijk overleden op het veld van Sassport op 14 februari 1954 tijdens een thuiswedstrijd tegen FC Woesten of Le Bizet."

"Zijn zoon was een korte tijd voorzitter en Adolf De Grande volgde hem op en zou meer dan 40 jaar voorzitter blijven." "Momenteel staat Luc Desomer aan het roer van Sassport, dat door toedoen van Herman Laurens en Robert Seys in de jaren zeventig een vzw werd."

"Ik zou de vergelijking kunnen doortrekken van de voorzitters : eerste fase met Pierre Vanden Branden in kleedkamers van een oude treinwagon, later de kleedkamer rechtgezet door veel vrijwilligers, onder meer Adolf De Grande en het huidig complex dat er vooral met financiële hulp van de Stad Ieper tot stand kwam. Het zijn drie generaties kleedkamers waarin vele generaties spelers zich hebben klaargemaakt voor de thuiswedstrijden."

Een matchke spelen voor de leute...

Lucien gaat verder :
"Den Eendracht was aangesloten bij de KBVB en ik speelde toen bij de invallers. We moesten onze schoenen kiezen uit een grote doos bij Gerard en ik had twee schoenen verschillend van kleur met dezelfde maat. Gerard Coulier maakte deel uit van het bestuur van Den Eendracht en brouwer Karel Leroy (1922-1988) was de voorzitter. Den Eendracht speelde al voor de tweede wereldoorlog, eerst op Pilkem met o.a. Michel Donche, M. Mol en Adolf De Grande in het doel. Deze was toen nog een snotneus en was één van de beste doelmannen uit de streek. Hij was zo 'slop' als een rekker."

"Er werd gespeeld tegen ploegen uit de streek, allemaal amateurs die voor hun liefhebberij op zondag tegen een bal gingen stampen. De verplaatsingen gebeurden allemaal per fiets en bij winst of verlies werd een pint gedronken. Schoenen en lederen ballen kregen we via milde schenkers, waaronder onze toenmalige burgemeester Roger de Thibault de Boesinghe."

"Er werd eens gespeeld tegen Passendale met o.a. Gerard Coulier en Engel Pecceu in de ploeg. Passendale verloor en er werd gevochten. Jules Sintobin (1903-1996) vloog er met zijn matrak in om de heethoofden uit Passendale een lesje te leren.

Een wedstrijd in de weide en tussen de koeietaarten...

"Begin de jaren vijftig kon Den Eendracht hun bondsbijdrage niet meer betalen en werd de club van de lijst geschrapt. Vele provinciale reeksen bestonden er niet, de laagste reeks was derde provinciale en de KBVB was nog lang niet zo gestructureerd als wat we nu kennen. Een nieuwe generatie zou zich aanmelden..."

"In 1952 begon het allemaal met een 'naakt' plein, waarop alleen twee doelen stonden. De kleedkamers waren gevestigd in het ovenhok van Gerard en Julia, waar nu het sanitair blok is van café "De Zwaan". Op de speelweide graasden de koeien en die staken af en toe hun staart omhoog om iets te laten vallen. Die taarten werden dan afgeschept, meestal door Adolf De Grande en met een kruiwagen naar de mesthoop van Gerard gevoerd. Op de linkerkant van het veld bevond zich een grote gracht vol met netels, meestal gemaaid door Julien Duthoit. Achter het veld lag een grote waterput, en waar de koeien hun taarten hadden gedeponeerd was het gras vuisten langer dan elders op het plein..."

Eerste kleedkamers en 'verlotten' bassins...

"In 1954 kon Sassport de oude kleedkamers van Poelkapelle kopen bij mijn familie Victor Gryson. In Poelkapelle werden deze kleedkamers afgebroken door André Vandamme, Gerard Cornette, Georges Vervenne en Daniël Decoene. Daniël betaalde en vervoerde deze nieuwe aanwinst naar Boezinge."

"De kleedkamers werden opgetrokken niet ver van de mesthoop van Gerard Coulier. Lopend water was er niet en de spelers van beide ploegen moesten zich wassen in de toen alom gekende en geprezen 'verlotten' waskommen... De verwarming in de kleedkamers bestond uit oude cafékachels die bij het aanmaken rookten. We konden de omheining van het plein afmaken met ijzeren staken waarin de ketting werd gespannen die vroger werd gebruikt tijdens de vele velokoersen in Boezinge. Wie kwam kijken naar het voetbal ging gegarandeerd huiswaarts met vlekken roest op zijn vest en met roestige handen."

"Adolf De Grande kon via Maurice Latré (1912-1974) een barak op de kop tikken. Ernest Knockaert (1917-1980) haalde die barak met paard en kar en die tweede aanwinst deed dienst als Rode Kruis verzorgingsplaats. De spelers moesten zich wassen in 'verlotten' bassins met water dat met emmers werd aangebracht. De spelers wasten zich na de wedstrijd buiten en het water vloog daarna op de mesthoop. Ik mocht van Gerard Coulier de waterleiding aankoppelen en ik monteerde buiten enkele kranen. Het water sleuren met emmers was voorbij... Alleen bij vriesweer moesten we zorgen voor emmers... In de kleedkamers waren de cafékacheltjes gemonteerd. Die werden een paar uur voor de wedstrijd aangestoken en als de rook rond de hoofden van de stokers was verdwenen, was het lekker warm in de kleedkamers en in het lokaal waar de scheidsrechter zich verkleedde. Want de rookbuis liep door zijn kleedkamer en zorgde zo voor de centrale verwarming."

"De neutrale zone werd afgezet met de piketten van de velokoersen en voor de wedstrijd werd de ketting gespannen, later een zwart touw... Wanneer de wedstrijd werd afgefloten werd de ketting of het touw opgerold om vrije doorgang te verlenen aan de ... koeien."

Een matchke bij licht...

"Gerard vroeg of ik bereid was de verlichting te plaatsen. Via Intercom, de voorloper van Electrabel, en met de medewerking van ir. Vanhecke kregen we de lampen en konden we vier lichten plaatsen. We konden enkele hommelpalen op de kop tikken bij een Poperingse hoppeboer, de potten werden op de staken gemonteerd, de putten met spade gedolven en te lijve geplaatst. Met een schuifladder van Rudolf Verhack kon ik de draden vastmaken, de leiding werd gekoppeld aan de elektrische leiding in de Dokter Dekemelelaan en Boezinge was één van de eerste ploegen uit de streek die kon trainen met een lichtinstallatie !! De eerste avond dat Sassport met licht trainde, viel in de Dokter Dekemelelaan alle elektriciteit uit. Later breidde de lichtinstallatie nog uit over gans het speelveld met een lot telefoonpalen en de hulp van Luc Vercruysse (1952-1977) en een isolatiekast die we kregen van Geert Bonte."

't Is half-time...

"De vergaderingen van Sassport werden gehouden in de keuken van Gerard en Julia. Zij hebben heel veel gedaan voor het voetbal. De koffie aan de rust werd gemaakt door Julia, de boterhammen voor de spelers werden gesmeerd op de tafel van Julia. "Gerard en Julia zorgden in de winter voor een hutsepotje voor de spelers en het bestuur en menig scheidsrechter ging huiswaarts met eieren van Julia's scharrelkippen. Het voetballokaal liep na de wedstrijd vol met winnaars en verliezers, er werden pinten gedronken bij winst en verlies, de spelfases werden opnieuw ontleed, de misstappen van de verdedigers becommentarieerd en de missers van de aanvallers over de kam gehaald. Natuurlijk kwam ook, meestal bij verlies, de houding van de scheidsrechter ter sprake."

Op 1 maart 2008 kregen wij volgende informatie binnen van Gaby Debackere via mail :

"De doelman op deze foto is HENDRIK VERYSER. Als ik me goed herinner stond hij twee of drie seizoenen in het doel bij Sassport. Hendrik Veryser was voordien nergens aangesloten en na zijn 'Boezingse carrière' speelde hij ook niet meer voor een andere club. Veryser was leraar economie aan het Instituut Heilige Familie in Ieper. Afzender dezes speelde van 1957 tot 1969 bij Sassport, eerst een paar seizoenen bij de reserven, daarna als rechtsmidden in het eerste elftal."

Naar de kleedkamers !...

"In 1973 stelde Paul Priem voor om te zorgen voor modernere kleedkamers. Paul Priem, Dirk en Lucien Robyn trokken met meter en potlood naar Passendale om hun kleedkamers als model te keuren. Alles werd door Dirk op schaal getekend en de nieuwe installatie - twee kleedkamers, een scheidsrechterslokaal en een RK-lokaal - werd op papier gezet. Gerard gaf de toelating om op zijn grond die gebouwen op te trekken... zonder bouwvergunning. Ik geloof dat we in de zomer van 1974 de eerste spadesteek gaven, zonder plechtigheid. Op één zaterdag werd, door veel vrijwilligerswerk, de ruwbouw geplaatst. Ik was die zaterdag zo versleten, dat ik in slaap viel in de zetel. Het waren opnieuw Gerard en Julia die de vrijwillige medewerkers bevoorraadden met drank. Die zaterdag was zeker de drukste uit heel mijn leven, het was er een echt mierennest."

"De betonplaten werden gegoten bij Goois. Frans Graeymeersch zorgde met een camion van brouwer Leroy voor het vervoer. Daniël Tierssoone hielp een hand bij het dak. Na de ruwbouw werden de vloeren gegoten, Roger Degryse (1926-1984) plaatste gratis de elektriciteit en Karel Vandenberghe bezorgde enkele loten vloerstenen, die door Antoon Becarren, Georges Vervenne en Robert Seys werden gelegd."

"Door het vele vrijwilligerswerk kwamen nieuwe kleedkamers tot stand... Milde schenkers zorgden voor het materiaal en de verf, en bij de start van het nieuwe seizoen konden de ploegen beschikken over een degelijk complex, niet van het modernste en het 'chiekste', maar degelijk en toch comfortabel met zitbanken, kapstokken, douches, wc's en elektrische verwarming voor spelers en scheidsrechters. Rond het veld kwam een betonnen omheining, opnieuw als gevolg van veel werk uitgevoerd door vrijwillige en vaardige handen en de eerste reclame verscheen rond het veld, meestal reclame door Boezingse sympathisanten."

Bijna obstructie ?

"Het arrest Bosmans bestond toen nog niet en ieder jaar werden spelers getransfereerd. Gerard was daarin een lepe en Cercle Ieper, toen een ploeg in bevordering, de voetbaltrekpleister uit de streek, was meestal leverancier van spelers. Niet alleen aan Boezinge, maar ook aan vele ploegen in de omgeving van Ieper. In Het Zweerd te Ieper, waar de besprekingen tussen de clubs plaatsvonden, was het elk op zijn beurt zoals bij de dokter. Maurice Heite was er meestal de onderhandelaar. Ieper presenteerde een lijst van spelers met daaraan gekoppeld een prijskaartje naar ieders maat van portemonnee. Die vergaderingen liepen tot in de vroege uurtjes en er werden heel veel pinten gedronken. Boezinge kon soms een talent uitwisselen met 'de Cercle' en ieder jaar herhaalde zich dat ritueel van geven en nemen, voor Sassport meestal geven en dan nogal dikwijls door een bestuurslid of een mecenas uit het dorp. Gerard en Maurice kwamen dan 'geladen' huiswaarts en Gerard is bij mijn weten éénmaal te voet van Ieper gekomen. Alcoholcontroles bestonden toen ook al... op een rechte lijn wandelen !"

"Ieder jaar werd een feestmaaltijd gehouden in De Zwaan en Karel Leroy zorgde voor spijs en drank..."

 

Geen bankzitters !

"In 1975 werd gestart met een degelijke jeugdwerking. Voorheen werd slechts sporadisch gespeeld met een jeugdploeg. Ik herinner me nog dat ik een knapenploeg trainde op het einde van de jaren '50 en we speelden o.a. tegen Poperinge en Vlamertinge. Onder impuls van Paul Priem werd gezocht naar het op poten zetten van een jeugdwerking. Op 28 mei 1976 werd een eerste vergadering gepland en er werd een bestuur gevormd. Bij de start van het nieuwe seizoen spelen juniores en scholieren in de kleuren van Sassport. Het was de start van een nieuwe episode in de geschiedenis van Sassport Boezinge met veel vrijwilligers. Het eerste geld kwam in het laatje met de verkoop van zelfklevers en in december 1976 werd in het lokaal met de ruime medewerking van de lokaalhouders en vrijwilligers een eerste kerstfeest gehouden."

"Waren bij de pioniers van de jeugdwerking : Herman Laurens die de eerste voorzitter werd, Antoon Becarren, nog altijd één van de trouwste supporters van Sassport, Robert Seys, Noël Dewulf, Camiel Demuynck (1926-1997), Georges Vervenne, Gerard Castryck (1925-1997), Maurice Secuwe, Rudolf Verhack,Frans Craeymeersch,Georges De Grande, Willy Vandevivere en Willy Vangheluwe."

VZW Sassport

"In 1977 komt dan de fusie van Groot-Ieper... en onmiddellijk is er sprake van een nieuw terrein dat broodnodig is, wil men ook miniemen en knapen laten voetballen. In 1978 wordt Sassport een VZW om de burgerlijke aansprakelijkheid en de risico's voor de bestuursleden wat te verminderen. Vooral Herman Laurens en Robert Seys werken aan de statuten en op 24 juli 1978 komen die klaar voor publicatie in het Belgisch Staatsblad. In die VZW zetelen volgende beheerders : Maurice Ameel, Daniël Ampe (1927-1993), Marc Coryn, de eerste ondervoorzitter, Gerard Coulier, Adolf De Grande, de eerste voorzitter van de VZW, Georges De Grande, Daniël Dewaele, de eerste secretaris, Elie Dewulf, Julien Duthoit, Noël Fourier, Herman Laurens, Freddy Noppe, de eerste schatbewaarder, Lucien Robyn en Robert Seys."

En het clubhuis ??

"Het zou nog een hele tijd duren eer de derde generatie kleedkamers zouden verschijnen. Intussen hadden vrijwilligers ook nog kleedkamers bijgebouwd voor de jeugd en bleef men aandringen bij het stadsbestuur voor een nieuwe accommodatie. Intussen speelden en trainden alle ploegen op één terrein. Intussen steeg Boezinge ook eens naar derde provinciale en speelde het in Houthulst de memorabele finale Beker van West-Vlaanderen tegen SV Loppem, waarbij keeper Edgard Heite zijn reis in Spanje onderbrak om die wedstrijd mee te spelen. De stad Ieper had met de grote fusie KSK Vlamertinge en Dikkebus uit de nood geholpen en men zou naar godsvrucht en vermogen ook de overige deelgemeenten aanpakken. Boezinge kwam aan de beurt : er werd veel onderhandeld en uiteindelijk kwam het plan op de tafel om nieuwe kleedkamers en een nieuw speelveld aan te leggen aan de boorden van de Ieperlee. Het hele complex zou ettelijke miljoenen (franken) kosten aan onteigening en bouwwerken en Sassport zou op eigen kracht ook een clubhuis bouwen."

De 3de generatie kleedkamers.

"Er werd opnieuw beroep gedaan op vrijwilligers en in 1994 zou Boezinge beschikken over twee speelvelden, moderne kleedkamers en een clubhuis. Onder voorzitter Luc Desomer werd de nieuwe accommodatie in gebruik genomen, kwamen er nieuwe reclamepanelen en werden alle oude kleedkamers afgebroken."

"Intussen steeg Boezinge, ook voor het eerst in zijn geschiedenis, naar tweede provinciale. Na Albert Debel, de eerste secretaris, Maurice Ameel (1910-1990), de secretaris met de meeste dienstjaren, volgden er nog wat secretarissen : Daniël Dewaele, Noël Fournier, Martin Lowie, Jan Lesage en momenteel zit de secretarisfunctie in handen van Guido Van Engelandt, lange tijd een trouwe speler van de Sassportfamilie."

De tijd van toen...

"Er is in tien jaar tijd enorm veel veranderd in het voetbal in Boezinge en ik geniet nog altijd van de voetbalsport. Wanneer ik eens ga kijken naar de klusjesmannen Ivan en Georges wordt er dikwijls nog een aardig woordje gesproken over de tijd van toen. De koeientaarten, de verlichting, de omheining, de spelers van toen die bij Sassport het goede en slechte weer maakten. Sassport is meer dan vijftig jaar jong. Het is spijtig dat ik nooit een dagboek bijhield van Sassport met zijn vele blijde dagen en soms ook tegenslagen, o.a. toen Marc Alleman opnieuw hier in Boezinge in een wedstrijd tegen Woesten op het terrein een hartstilstand niet overleefde. We schreven toen 2 oktober 1977."

"Dat dagboek zou al een lijvig boek geworden zijn. Waar is de tijd dat Staf Vanrafelgem en Gaston Vergote (1926-1988) de lijntjesmannen van Sassport waren ? De jaren dat de Elverdingenaar Herman Barthier in 't doel stond en 'Georges Sigaar' bij Julia en Gerard aan de rust de mande met tassen en verse koffie ging halen... de tijd van de gebroeders Jacques en Roger Vankeirsbilck, de tijd van Roland Liefooghe en Gilbert Desot... voetbaltalenten ! Wat een bewondering had ik voor Johan Ghesquière die talent had en altijd de kleuren van Sassport verdedigde."

"Eén Boezingse speler springt in al die tijd zeker in het oog als de top van Boezings talent : Godfried Moortgat die later speelde in tweede nationale en een paar seizoenen geleden hier opnieuw de vedette was. Het is een mooie tijd geweest..."

In 1954 werden de eerste bescheiden kleedkamers geplaatst, in 1974 kwamen er meer modernere kleedkamers met sanitair, douches, wc's en elektrische verwarming. In 1993 startten de werken van het nieuwe voetbalveld. In 1996 werden de nieuwe kleedkamers ingehuldigd van het moderne complex dat in 2000 uitgebreid werd met een nieuwe kantine.

En sportief ?

Toen het voetbal met Sassport startte in 1952 speelde deze ploeg in derde provinciale F met allemaal ploegen uit de streek Brielen, Kemmel, Le Bizet, Wijtschate, Woesten en nog vele andere. toen er nog een aantal ploegen bijkwamen werd de reeks vierde provinciale opgestart en speelde Sassport jarenlang in de laagste reeks van de KBVB. Boezinge promoveerde naar derde provinciale via een testwedstrijd op het veld van SK Zwevezele en zou jojo spelen tussen de laagste twee reeksen.

We hebben enkele belangrijke data opgezocht in de laatste 20 jaar. Op 17 mei 1986 (seizoen 1985-1986) speelt Boezinge een 1-1 eindstand bijeen tegen Heestert, onvoldoende om zich in derde provinciale te handhaven. In 1987 haalt Boezinge de eerste prijs binnen, op 15 maart wint Boezinge van Ploegsteert en wordt kampioen in vierde provinciale. Op 16 mei 1987 viert deze kampioenenploeg de titel met een ontvangst op het stadhuis te Ieper. Bovendien halen de knapen (zonder 1 nederlaag) de eerste plaats in hun reeks en winnen de preminiemen de eerste beker Radio Vrie. De vreugde is slechts voor 1 jaar. Op 10 april 1988 verliest Boezinge van Vlamertinge en daalt opnieuw naar de laagste reeks. In 1989 speelt Boezinge de eindronde en spelen de scholieren en de miniemen kampioen. Op 5 april spelen de miniemen in de jeugdcup Het Volk tegen de mannen van Club Brugge en verliezen op eigen veld met 0-1. De preminiemen winnen voor de tweede maal de Beker van Radio Vrie. De miniemen en scholieren spelen in dat seizoen kampioen.

In 1990 plaatst Boezinge zich opnieuw voor de eindronde en op 26 mei 1991 wint Boezinge van Merkem, op eigen veld en voor een groot aantal toeschouwers, de eindronde en promoveert naar derde provinciale. Sassport moet het seizoen daarop wachten tot de laatste wedstrijd van het seizoen, tegen Zonnebeke om zich van het behoud te verzekeren. Op 25 april 1992 spelen de knapen kampioen. Intussen is de stad Ieper niet bij de pakken blijven zitten. Op 29 maart 1993 starten de eerste werken voor een nieuw speelveld en op 6 april beginnen de ondernemers aan de graafwerken.

In het seizoen 1992-1993 moet Sassport opnieuw de wei in voor testwedstrijden en op 24 april 1993 speelt Boezinge voor 400 toeschouwers de ultieme wedstrijd voor behoud tegen US Herzeeuwen en wint met 3-0. Sassport is hierdoor zeker van het behoud en zoekt de nodige versterkingen voor een verblijf in derde provinciale. Een omkoopschandaal in vierde nationale met Wevelgem en Ronse doet Boezinge opnieuw naar vierde provinciale tuimelen. We schrijven 14 juni 1993. Met een uiterst sterke ploeg start Boezinge het nieuwe seizoen en houdt het dat jaar bij één nederlaag tegen hekkensluiter Westrozebeke : 1-2. Op 20 april kan Boezinge de titel vieren. De officiéle viering gaat door op 28 mei 1994 met een varken aan 't spit. Intussen zijn de werken aan het veld en de accommodatie ver gevorderd en wordt het clubhuis op 11 februari 1994 ingezegend.

In het seizoen 1994-1995 moet Boezinge wachten tot de laatste wedstrijd tegen Woumen om het behoud in derde te verzekeren. Adolf De Grande, die ongeveer 40 jaar voorzitter was van Sassport geeft op 4 juli 1995 zijn ontslag als voorzitter en wordt erevoorzitter van de club. Op 16 februari 1996 worden de kleedkamers ingehuldigd. In het seizoen 1995-1996 plaatst Boezinge zich voor de eindronde en verliest in de ultieme wedstrijd van Merkem, dat promoveert naar tweede provinciale.

In 1999 wordt het voor Sassport bingo. Op 28 februari al mag Boezinge de titel vieren in aanwezigheid van tal van supporters in de regionale tv-zender WTV. Sassport promoveert naar tweede provinciale en viert officieel de titel op 24 april 1999.

Het eerste seizoen in tweede provinciale eindigt voor Boezinge op een zesde plaats met 45 punten en Marnix Verfaillie wordt topscorer van de reeks met 38 doelpunten. Na drie seizoenen in tweede provinciale, waarbij in de eerste twee seizoenen telkens op het nippertje de eindronde wordt gemist, haalt Sassport de eindronde. Sassport wordt in het seizoen 2001-2002 periodekampioen in de eerste periode op 2 oktober 2001. Lange tijd was Sassport in de running om de titel binnen te halen, maar het moest zich uiteindelijk tevreden stellen met een plaats in de eindronde. Sassport walste door deze eindronde en eindigde als ongeslagen finalist. Het maakte de klus af in een dubbele wedstrijd tegen Jabbeke, eindrondewinnaar uit tweede provinciale A en mocht in het jaar dat 'Koninklijke' voor de naam werd bijgeschreven, naar eerste provinciale promoveren.

Het gebeurt maar zelden dat een Boezingse sportvereniging de krantenkoppen haalt en zelfs enkele minuten zendtijd op WTV (met hoge Boezingse kijkcijfers) haalt. Sassport Boezinge haalde op 28 februari 1999 de stunt uit om zich kampioen te kronen in derde provinciale A van het West-Vlaamse voetbal. Dat Boezinge kampioen zou worden, lag al voor de jaarwisseling vast. Mathematische zekerheid hadden de boys van trainer Jean-Marie Bol op 28 februari : een voorsprong van 20 punten op de dichtste rivaal Gits.

Sassport startte in september 1998 het nieuwe seizoen met de ambitie een periodetitel binnen te halen. Het liep vlot met voetbalmaniak Bol in trainerspak. Na tien wedstrijden prijkte Boezinge op de eerste plaats en rijfde Sassport de eerste doelstelling van het seizoen binnen, de periodetitel. Het liep vlot met Sassport : M'Siska Lucky, de 'zwarte parel van Boezinge' en goalgetter Marnix Verfaillie (meer dan 40 doelpunten dat seizoen) zorgden voor ambiance in de doelen van de tegenstrever. Na de eerste periodetitel werd ook de tweede periodetitel binnengehaald en de rush naar de titel was niet meer te stuiten.

Op 28 februari 1999 ging ook Lichtervelde voor de bijl en na het eindsignaal begon de viering met spelers op hun knieën over het terrein, het bestuur met de champagne, de trainer op de schouders van de spelers, pers en fotografen op het terrein en WTV maar filmen. Klokkengelui vanaf de kerktoren kondigde de kampioenenviering aan. Een rondedans in het clubhuis, op en rond de toog, voetbal is een feest. Tot in de vroege morgen de kater werd buitengelaten. Boezinge haalt uit 28 wedstrijden 72 punten en is niet alleen de best scorende ploeg uit de reeks, maar ook de ploeg met het minste doelpunten in de netten. Op twee wedstrijden van het einde van de competitie verloor Boezinge slechts twee wedstrijden : tegen Gits en Spermalie, en er werd drie keer gelijk gespeeld : tegen Westrozebeke, Dikkebus en Geluveld.

Op 24 april 1999 huldigt Boezinge de kampioenenploeg met ontvangst op het stadhuis, de tipperary in Boezinge en een gezellig feest in het clubhuis van Boezinge. Als afsluiter van een superseizoen is er nog de viering van de man van het seizoen en van de winnaar van de jaarlijkse voetbalpronostiek.

Dat Sassport Boezinge de laatste 10 jaar enorm gegroeid is, een serieuze injectie kreeg en zo ver geraakt is, is de verdienste van vooral voorzitter Luc Desomer, secretaris Guido van Engelandt en schatbewaarder Rik Decupere die aan het roer staan van een dynamisch bestuur. Ze zijn al jaren alle drie de steunpilaren op wie Sassport rust. De vele uren die ze al achter de schermen werk(t)en om Sassport te brengen waar het nu speelt, zijn niet te tellen. Zij verdienen meer dan een parel op de koninklijke kroon van Sassport.

 

Oorspronkelijke tekst geschreven in 2006-2007.

Overzicht van de belangrijke data...
  • 1978 : Sassport wordt een vzw.
  • 1987 : Kampioen in vierde provinciale met promotie naar derde, ook de knapen winnen hun reeks.
  • 1988 : degradatie naar vierde provinciale. 1989: Scholieren en miniemen spelen kampioen
  • 1991 : Sassport promoveert opnieuw naar derde.
  • 1992 : De knapen spelen kampioen
  • 1993 : Sassport zakt op het laatste moment door een omkoopschandaal in vierde Nationale opnieuw naar vierde Provinciale
  • 1994 : Eé jaar later gaat Sassport opnieuw met glans over naar derde provinciale.
  • 1999 : Dit wordt een topjaar, zes weken voor het einde is de ploeg al zeker van de kampioenstitel en promotie naar tweede.
  • 2002 : In het derde seizoen in tweede provinciale wordt Sassport eerste periodekampioen. In 2002 spelen ze de eindronde en worden de ongeslagen finalist. Na winst tegen Jabbeke, winnaar van de tweede reeks, promoveert Sassport naar eerste provinciale.
  • In 2003 en 2004 spelen de Juniores kampioen.
  • 2013 : Als finalist van de eindronde in eerste provinciale, speelt Sassport op zondag 12 mei 2013 op het terrein van VG Oostende voor een plaatsje in bevordering. Na een spannende wedstrijd met een onwaarschijnlijk scoreverloop (rust : 0-2, eindstand 2-2, na verlengingen 2-4), plaatst Sassport zich voor het eerst in zijn geschiedenis voor vierde nationale. Datzelfde seizoen spelen ook de B-reserven, de knapen en de miniemen kampioen !
  • Na twee seizoen in vierde nationale zakt Boezinge, als laatste in het seizoen 2014-2015 opnieuw naar eerste provinciale.

Opzoeking en tekst: Frieda Bervoet.